2 maart

21 februari
De mudra die ik uit mezelf deed is de jnana mudra, en het is een van de bekendste. Mijn buurvrouw hier gaf me een boek met deze mudra op de titelpagina. Dus ik weet het nu allemaal. De duim staat voor het kosmische/goddelijke bewustzijn en de wijsvinger voor het individuele/menselijke bewustzijn. Dus de aanraking van duim en wijsvinger staat voor (het verlangen naar) de eenheid van de twee.

Mijn duim is nog pijnlijk, ik moet er nog steeds heel voorzichtig mee zijn.

Zondag 18 februari hebben we een uitje gemaakt naar de waterval, 5 dames, en niemand van de anderen was nog ooit bij de waterval geweest, dus ik was zo een beetje gids.

En dan zie je mij van achteren, en omdat het pad er ieder jaar net weer anders uitziet moest ik af en toe een stukje lopen, van nee dit is hem toch niet. Verse olifantenpoep op het pad, waarschijnlijk die ochtend was daar nog een olifant geweest, ik vraag me toch wel eens af wat ik zou doen als ik ineens tegenover eentje zou staan. En dan weer de waterval, voorzichtig benaderen, en weer onder die harde straal, ik had er de volgende dag een beetje gebutste schouders van. Niemand anders durfde er helemaal onder, maar als je het rustig aanpakt is het goed te doen.


Het was nog een beetje koud, weinig zon bij de waterval dus hebben we op de terugweg bij het stroompje gepicknickt.

Op een dag kijk je naar een boom, of naar een auto, of een weggewaaide plastic zak, en dan realiseer je je dat alles is zoals het is, en dat je daar helemaal niets aan kan veranderen, en dat dat ok is. En dat kan gepaard gaan met een totale verwezenheid, met lichtflitsen en galmende stemmen, of met een stille glimlach en een schouderophalen.
En sommige mensen hebben daar 30 jaar aan de voeten van een guru zitten voor nodig, en anderen hebben dat besef al van kinds af aan. En soms realiseer je je dat je dit altijd al geweten hebt, maar dat je het in de loop van je leven gewoon een beetje vergeten bent.

En des te meer poeha en toeters en bellen er aan gegeven wordt door degenen die zeggen het bereikt te hebben, des te moeilijker het te bereiken lijkt.

Terwijl iedereen dit weten in zichzelf heeft, altijd al gehad hebt. Een guru is er om je eraan te herinneren, om te spiegelen aan je eigen innerlijke guru.

Nou ja zeg je dan, dan hoef je helemaal niet ieder jaar 7 weken naar India. Klopt, maar het is wel fijn. En er is natuurlijk meer in het in de nabijheid van een guru zijn.

2 maart
Ondertussen al 3 weken hier,  ieder jaar ben ik verder aan het minimaliseren. Afgelopen zondag ben ik pas voor het eerst naar Rishikesh geweest, bij Ellen achterop de brommer, ik moest echt gaan want ik had de taxi hierheen nog niet betaald.

Ik heb een wollen omslagdoek gekocht, en de gebruikelijke groceries, verder niets. Ik heb genoeg kleren, dank zij de trunk, en verder niets nodig.

Nee niet waar, in het eerste weekend hier heb ik samen met Ellen een harmonium gekocht, om hier in de trunk te houden. Ik heb er nog niet op gespeeld vanwege mijn duim maar Ellen des temeer.

In de ochtend Gayatri mantra, dan snel soep en brood en vaak omelet eten in het restaurant waar ik dat al vanaf het begin doe, satsang, lunch met fruitcurd op het terras hier, dan soms een Ganga dip, in ieder geval eventjes liggen, soms wat lezen of schrijven, en dan Guru Gita. Die zakt er iedere keer dieper in, in het weekend doen we het niet samen, dan reciteer ik hem alleen op mijn kamer vanaf het papier, en dat gaat best al goed.
Daarna een fruit juice bij het stalletje net buiten de ashram, dat is een nieuwe gewoonte geworden, en dan in ShantiMayi’s tuin zitten.

Dan terug naar het guesthouse, en meestal ook daar eten. In de avond vroeg douchen en dan nog een uurtje, of wat langer online bridge spelen met allemaal mensen voor wie het nog middag is, die moeten dan ophouden om eten te gaan koken en zo.

Het fijne van Kamal guesthouse is dat er vrijwel altijd bekenden op het terras zitten, want ik heb toch wel een beetje aanspraak nodig.

Met mijn duim gaat het heel langzaamaan wat beter, hij doet geen pijn meer in rust, maar zodra ik een foute beweging doe voel ik het. Het is een les in awareness, ik moet steeds voelen hoe ik iets kan doen, kan ik met de linkerhand mijn waterfles vasthouden, nee beter met de rechterhand vasthouden en met de linkerhand de kraan van het drinkwatervat opendraaien, die draait gelukkig niet zo zwaar open, en als ik iets niet kan gewoon aan iemand vragen, of een andere oplossing vinden. Het is verbazingwekkend hoeveel dingen die je dacht nodig te hebben eigenlijk helemaal niet zo belangrijk zijn. En als basisstand de Jnanamudra. Mijn was breng ik nu allemaal naar de laundry, alleen de spullen van mijn Ganga dip niet, maar die hang ik dan kliedernat op, zonder uit te wringen, en dat droogt ook best nog wel snel.
En dan krijg ik weer een mooi stapeltje terug van de wasserij.

Ik hou weer op met schrijven, 10 uur, tijd om op te staan, en voor een ontbijt. Vandaag is het Holi, dus er is geen satsang.