18 februari

Het is dinsdag, en ik zit nu op het terras bij Kamal, mijn guesthouse. Ik kom net van ShantiMayi tuin vandaan, het ondergaan van de zon gezien en nu is de lucht nog op diverse plekken rozerood, maar dat verdwijnt veel sneller dan in Nederland. Dat heeft ermee te maken dat de zon hier in een veel verticalere baan ondergaat, en dus in eenzelfde hoeveelheid tijd veel verder onder de horizon verdwijnt dan in Nederland. De kok heeft het menu aanzienlijk uitgebreid hier, ik heb nu gemengde groenten met paneer besteld, en dat maakt hij heel lekker klaar, mooi kruidig. Paneer is een soort heel jonge kaas, gemaakt van melk die je eerst laat schiften met wat zuurs. In de tempel vlakbij zijn ze met de zonsondergang ceremonie bezig, natuurlijk zwaar versterkt. Gelukkig doen ze het aan de overkant nog niet, want eentje is fijn te horen, maar twee tegen elkaar in niet echt.

Toen ik afgelopen woensdag, nog geen week geleden, ging inchecken, Brussel, Abu Dhabi, Delhi, was de vlucht overboekt. Dus ze vroegen me of ik eventueel via Athene wilde vliegen, een kwartier eerder in Delhi, en 300 euro toe voor het ongemak. En dat op een vlucht die heen en retour nog geen 600 euro gekost had. Dus ik heb een anderhalf uur daar bij de incheckbalie gewacht, om dan te horen dat het toch niet nodig was, er waren genoeg mensen niet op komen dagen. En ik was eigenlijk nauwelijks teleurgesteld. Zo vluchtig is geld.

Nu had ik dus de lange vlucht eerst, een stoel aan het raam natuurlijk, iets te dicht bij de vleugel, maar het was de laatste raamstoel beschikbaar, terwijl ik vrijwel precies 48 uur voor vertrek ingecheckt heb. Er was veel bewolking, alleen de bergen waren vaak zichtbaar. En de zonsondergang was prachtig, mooie kleuren over wel een kwart van de hemel, maar vrijwel overal om me heen hadden de mensen hun raampjes dicht, wel dat zie je overal.

Verder snel gereisd, 20 over 3 in de nacht landde het vliegtuig, een uur later zat ik in de taxi en om half 10 zat ik aan mijn ontbijt in Ishan. Ik had nu nog naar satsang kunnen gaan als het er geweest was, maar ShantiMayi was ziek, er was nog geen satsang geweest.

Kamer was klaar en goed, ik heb even geslapen, in de middag wat uitgepakt en ik ben in ShantiMayis tuin gaan zitten voor de zonsondergang. Kleine  veranderingen, de bank in de tuin staat er niet meer, dus ik moet me elders een plaatsje vinden, er zijn veel apen maar ze zijn wel rustig, niet zo agressief.


Op mijn kamer is nu een eigen boiler geinstalleerd, met een nieuwe douche. Ik heb nu heel snel heet water, maar dat duurt maar 2 minuten, dan is de boiler alweer leeg. En de douchekop is precies boven de mengkraan neergezet, mengkraan steekt 10 cm uit, waterdruk is gering, dus ik moet mijzelf tussen en boven de kraan wringen om water op mijn lijf te krijgen. Dus ik ben na een paar keer proberen toch maar weer terug naar de emmer en de beker.

Minder fijn is het volgende, ik heb eigenlijk al sinds november last gehad van de spier van mijn linkerduim. Het is erin gekomen toen ik met zo een tweehandige kniptang de kiwistruik aan het bijknippen was, toen schoot er een pijn in. En die is eigenlijk nog niet weg, de fysiotherapeut is er mee bezig geweest, ik heb er kynesiotape op, de truc daarvan is dat die tape mijn duim een beetje van de hand wegtrekt en dichter bij de palm dan de rug van de hand. Op die manier wordt de duimspier steeds in een ontspannen stand gehouden. En krijg ik ook steeds een reminder om me koest te houden. Maar zodra ik het even vergeet en er teveel mee doe, komt de pijn weer terug.

Kralen rijgen, harmonium spelen, was ophangen, etc.. zit dus ruimschoots in de range van teveel. Op sommige tijden kreeg ik al teveel pijn van mezelf afdrogen, en mijn haar in een knot werken. Dan moest Cees dat doen, zo een knot vergt toch blijkbaar wat handigheid, dus dat was steeds lachen. Dat soort dingen kan ik nu gelukkig weer doen, maar het lijkt erop dat met het doen van de onvermijdelijke dingen het wel op is. Dus ik heb nu mijn vuile was maar naar de wasserij gebracht hier. De tape heb ik nu hier niet meer om, ik wil toch te vaak mijn handen goed wassen hier en dan zit de tape in de weg. Ik houd nu bewust mijn duim tegen mijn gebogen wijsvinger aan, dat is ongeveer het goede standje. Dat standje is een bepaalde mudra, ik ga uitzoeken welke het is. Ik zit nu ook zo te typen, kan ik van de linkerhand de wijsvinger ook niet gebruiken, maar ik tik eigenlijk sowieso maar met een vinger per hand, is het nu dus de middelvinger, gaat ook goed. En ik leer ook om dingen vast te houden met mij  vingers, zonder de duim te gebruiken. Ik moet maar denken dat ik misschien ook teveel steeds met mijn handen bezig was, nu moet ik gewoon gaan zitten zonder gelijk te gaan handwerken.

Verder zakt alles rustig aan in fijne patronen,  we kunnen hier op het terras steeds meer lekkere dingen eten zoals gemengde groenten met paneer, en ik blijf dus vaak lekker hier eten, relaxed, altijd aanspraak.
We hebben een paar fijne satsangs gehad, vol ook. ik ben weer ingeroosterd om de Gayatri te leiden, en de Ganesha puja te doen, en ik ben wat nieuws begonnen: we leren de GURU GITA reciteren, een tekst waar je wel drie kwartier over doet, in Sanskrit. Iedere middag om 4 uur doen we dat, daarna gelijk door naar de tuin.

Dat was het wel weer voor even. Wordt vervolgd.